| جایگاه تربیت بدن، رنج و پویایی انسان در اشعار شهریار: رویکردی پدیدارشناختی به جسمانیت در شعر معاصر |
| کد مقاله : 1414-4THPECONF |
| نویسندگان |
|
سید مهدی موسوی *1، مریم طالبی حسینی2 1عضو هیات علمی آموزش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران 2کارشناس ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران. |
| چکیده مقاله |
| این پژوهش با بهرهگیری از رویکردهای پدیدارشناختی و نظریههای جامعهشناسی بدن، به تحلیل مفاهیم سلامت جسم، رنجهای وجودی و پویایی زندگی در دیوان محمدحسین شهریار (۱۲۸۵-۱۳۶۷) میپردازد. درحالی که گفتمان سلامتمحور شعر دوره مشروطه بدن را بهمثابه ابزاری برای قدرت اجتماعی و تحول جمعی میفهمید، شهریار در شعر خود بدن انسانی را به متن پیچیدهای بدل میکند که حامل رنج، عشق، مقاومت و معنای وجودی است. این مقاله با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و رویکرد تفسیری-هرمنوتیکی نشان میدهد که شهریار با نگاهی اگزیستانسیال و پدیدارشناختی، بدن را از سطح ابژهای فیزیکی فراتر برده و به عرصهای برای نمایش درام عمیق انسانی تبدیل میکند. یافتههای پژوهش گویای گذاری بنیادین از «بدن-ابزار» به «بدن-تجربهشده» در شعر معاصر فارسی است. شهریار با درونیکردن مفاهیم جسمانی و تمرکز بر تجربه زیسته، سلامت را نه در نبود بیماری، بلکه در توانایی معنابخشی، عشقورزی و مقاومت وجودی بازتعریف میکند. این نگاه، گفتمان نوینی در شعر فارسی میآفریند که در آن جسمانیت نه مانع تعالی، بلکه متن زندگی و منبع خلاقیت هنری است. |
| کلیدواژه ها |
| : شهریار، جسمانیت، پدیدارشناسی، رنج وجودی، سلامت در ادبیات، شعر معاصر فارسی، بدن زیسته، مرلوپونتی |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
